Koen Geens Federaal volksvertegenwoordiger

Nu het voor velen ondenkbare gebeurd is, zal de wereld oogsten wat zijn bewoners, ook en vooral zijn machtige bewoners gezaaid hebben. In elke nieuwjaarsspeech voor 2016 benadrukte ik de gelijkenis met de verkiezing van Reagan die werd verkozen toen ik als jongeman in Amerika studeerde. De mensen keken mij ongelovig aan als ik zegde dat Trump een intelligent man was, en dat onderschatting misplaatst was. Je wordt geen Amerikaans presidentskandidaat, en dan nog grotendeels op eigen kracht, als je niet over een gezonde dosis verstand beschikt. De tactiek van Trump was 'not done', en zonder twijfel 'we ain't seen nothing yet'. Hij is niet mijn type, maar hij is een feit, een 'fact of life', en we moeten er mee leren leven.

Bij het begin van 2016 heb ik in elke nieuwjaarsspeech de vier grote problemen van het jaar voorgehouden: de Brexit, de Amerikaanse presidentsverkiezingen, de oorlog tegen IS in het Midden-Oosten, en de houding van Poetin. Ik besteedde te weinig aandacht aan Turkije. Niets is beter dan een windstille periode in de nationale politiek om aandacht te wekken voor het wereldtoneel. En dus leefden we de voorbije week mee met de belegering van Mosul en de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Tussendoor vernamen we van de Britse rechters dat het parlement en niet de regering de principiële beslissing over Brexit moet nemen. De Britse opvatting is nog altijd dat het parlement alles kan behalve een man in een vrouw veranderen, en zelfs dat. Theresa May was er even niet goed van, en vreest voor vertraging in een kwestie die ze graag, zoals het een voorname dame past, snel en efficiënt van de baan zou hebben. Het is wel ironisch: de voorstanders van de Brexit vonden dat het Europees parlement het Brits parlement te zeer in de schaduw stelde; en nu vinden ze dat het Brits parlement vlug en zonder morren het referendum van het volk moet volgen. Is dat Brits parlement nu soeverein of niet? Ik wens u in elk geval een aangename verkiezingsnacht. Mag een overigens neutrale Minister van Justitie wensen dat de US eindelijk een vrouwelijke president zullen hebben? Lees de week van Geens »

Na de State of the Union op zondag, kreeg de regering op dinsdag het vertrouwen na een geanimeerd parlementair debat. De naweeën van dat debat werden al snel in de schaduw gesteld door de moeilijkheden die België, meer bepaald Wallonië, veroorzaakte bij de Europese goedkeuring van het Vrijhandelsverdrag met Canada. Lees De week van Geens »

Zoals ik u vorige week voorspelde, zou het paard de hindernis van de begrotingsmuur wel nemen. Het kwam weliswaar aanvankelijk tot een weigering, maar uiteindelijk gingen we erover. Op dit eigenste ogenblik is het parlementair debat aan gang: dit debat is, zoals ik vorige week al zegde, een dressuuroefening met vrije figuren. Lees De week van Geens »

Vorige week vroeg ik om nog twee zonnige dagen alvorens de nattigheid en de killigheid van de herfst zich onherroepelijk laten gevoelen. We kregen die dagen het voorbije weekend. Het was heerlijk om af en toe door het Park van Brussel te lopen, tijdens de onderhandelingen in Lambermont. Deze onderhandelingen vulden ook de voorbije week. Mijn andere bezigheden leden er niet te veel onder, maar het was wel behelpen, en improviseren. Lees De week van Geens »

Ook de universiteiten herstartten hun werkzaamheden. Zowel rector Rik Torfs (KUL) als rector Herman Van Goethem (UA) besteedden in hun openingsrede veel aandacht aan de mensenrechtelijke actualiteit, resp. de bakermat van onze beschaving. Het was bemoedigend dat impliciete steun kwam uit de academische middens voor de manier waarop we aan politiek doen. Een mens blijft altijd een mens, en heeft mensenrechten, naast plichten (Torfs). De Europese geschiedenis is rijk geschakeerd, en moet vooral bescheidenheid aan de dag leggen ten aanzien van zijn vermogen om sneller dan geleidelijk vooruit te gaan (Van Goethem). Zo is er, om helemaal te beseffen dat de wending van de seizoenen onomkeerbaar is, nog enkel de State of the Union die volgende week door de premier moet worden voorgedragen. Voor alle duidelijkheid, ik heb het al beseft: het is de hele tijd op en neer naar Hertoginnedal voor moeilijk begrotingsoverleg. Qui vivra verra. Nadat op 1 september de nieuwe pro deo-wetgeving in werking trad, was het op 1 oktober de beurt aan de nieuwe interneringswetgeving. Eindelijk een meer humane procedure voor deze mensen. U ziet, we halen onze deadlines. En we gaan door, geleidelijk maar zeker. Lees De week van Geens »

L'été indien, zong Joe Dassin. Zelden was hij zo mooi, die Indiaanse zomer. Ondanks het drukke werk, probeerde ik er zoveel mogelijk van te genieten, als een echte wielertoerist. Ik ging dinsdagavond het Sven Nys centrum bezoeken in Tremelo en ik passeerde donderdagmiddag langs de aankomst van de Eneco-Tour in St Pieters Leeuw, enkele uren voor Sagan er zegevierend over de streep kwam. En na een bezoek aan de Brugse gevangenis vrijdagnamiddag, stak ik even door naar de Westkust, om de heimwee naar de zomer te beleven. Lees De week van Geens »

Het school- en het gerechtelijk jaar begonnen eerder. Deze week startte ook het parlement, en de interne partijwerking, met onze fractiedagen in Brugge. In een tijd waar veel collectieve ontslagen vallen, en de angst voor terreur aanwezig blijft, moest dat voor vuurwerk zorgen. Maar we leven niet in een Ideale Wereld, hoewel ik donderdagavond met Otto-Jan in de studio mocht. Lees De week van Geens »

Het leven is niet eenvoudig. De mens is een politiek wezen. En dus is politiek ook niet eenvoudig. Zoals het leven zelf, is het een horten en stoten, een streven, en een altijd opnieuw beginnen: in de hoop dat, als we goed genoeg naar elkaar luisteren, en dan samen heel hard proberen, we de wereld zo geleidelijk tot een betere plaats om te leven kunnen maken. Het voorbije weekend kregen we een nieuw plan van de N-VA over veiligheid voorgeschoteld. Ik kon moeilijk anders dan reageren in Ter Zake maandagavond. We hebben al zo hard gewerkt op Justitie om onze wetgeving en werking op het stuk van de strijd tegen het terrorisme te verbeteren dat de boodschap wat vreemd aankwam. Beslissingen die pas genomen waren door de Regering, moeten volgens het NVA-plan weeral gewijzigd worden. Lees De week van Geens »

Op 1 september had ik alle gelegenheid om de koelte van een weemoedige septembermorgen te voelen. 's Morgens vroeg de partij me om aan een school in Zemst het fietsen naar school te steunen. Ik amuseerde me kostelijk met de kinderen, maar een fietsenexpert ben ik niet dadelijk. De Standaard Avond bracht een hilarische reportage daarover. Wie ze ziet, zal merken dat ik snel over mijn weemoed geraakte. Al het gedoe over een kibbelende regering en falende Rode Duivels was heel ver weg, toen de kleine Maya aan wie ik vroeg of ze 's morgens choco of confituur had gegeten, me antwoordde dat het 'américain' was geweest. Om beter te kunnen fietsen natuurlijk. Ze moest lachen toen ik haar band liet leeglopen, in plaats van hem op te pompen. Gelukkige stopte een barmhartige Samaritaan, met een aan heel kleine bandjes aangepaste pomp. Hij deed alsof hij mijn onhandigheid niet opmerkte, en loofde mijn goed werk op Justitie. Wie het goed wil doen, ook al doe hij het het niet perfect, 'will never walk alone'. Meteen vond ik de veerkracht om de donderpreek die de Eerste Voorzitters van 's lands Hoven en Rechtbanken uitspraken, over me heen te laten gaan. Lees De week van Geens »

Een politicus die met vakantie gaat is het aan zijn stand verplicht te lezen over de 'failed state'. Het is een moeilijk te hanteren begrip. Een staat faalt immers of ze faalt niet. Zoals een onderneming. Die is failliet of niet. Is ze 'failing', dan is ze nog altijd niet 'failed', want ze bestaat nog en wordt nog steeds 'geleid'. Experten kunnen misschien wel zeggen waarom de éne staat het beter doet dan de andere, en dat heeft uiteraard meer dan zijn belang voor de burgers die erin leven. Maar die experten beoefenen absoluut geen exacte wetenschap, en elk geval is anders. Wie lang leeft, heeft niet noodzakelijk gezond of goed geleefd, en wie vroeg sterft, heeft niet noodzakelijk ongezond of slecht geleefd. Zo is het ook met staten. De doodsoorzaken hebben lang niet altijd te maken met de factoren die bepalen of een staat het goed of minder goed doet. Als de geschiedenis iets leert over de dood van staten, dan is het wel dat het quasi onvoorspelbaar is wanneer een staat zal sterven. Lees hier mijn blogbericht »

Toen achtereenvolgens premier Macmillan en premier Wilson zich in de jaren '60 de tanden stuk beten op het feitelijk veto van De Gaulle tegen de Britse toetreding tot de EU, konden zij niet voorzien dat hun land daarop zou moeten wachten tot 1973, na de dood van de generaal, evenmin als zij zouden aangenomen hebben dat hun eigen volk er in 2016 al opnieuw de brui aan zou geven. Ook had niemand in 1985 verwacht dat de Berlijnse Muur en het Ijzeren Gordijn tussen Oost-en West-Europa zouden worden gesloopt voor het einde van het millennium, laat staan het decennium, en nog minder dat kort nadien ook het hele Sovjetstaat zou imploderen. De toekomst van de EU voorspellen tegen 2050 is dus geen sinecure. Maar geloof en vooral geografie verzetten bergen. Lees hier mijn blogbericht »