Sommige politici geven de indruk dat ze alles beter doen, terwijl ze eigenlijk helemaal niets beter doen, integendeel het soms veel slechter doen dan hun voorgangers. Het zijn de meesters van de perceptie. Dit soort politici biologeren de kijker, de luisteraar, de lezer. Die is niet geïnteresseerd aan cijfers, aan inhoud, aan vergelijkende statistieken of rapporten van nationale banken, rekenkamers en aan planbureaus. Die cijfers en documenten zijn immers oersaai. Een gesprek over de persoonlijke kwaliteiten van de man of de vrouw die hét doet is ontieglijk veel interessanter. Niet dat men die vrouw of man persoonlijk kent, of precies weet wat hij of zij doet. Maar die politicus of politica, die kàn het, je moet hem of haar nageven dat … Ja, wat moet je hem of haar nageven? Het is om duimen en vingers van af te likken toch? Maar waarom?

De lezer zal zich herinneren dat ik nogal wat bewondering had voor Biden: zijn ultieme biograaf noemde hem The Last Politician, voor wie werken met het Congres een dagelijkse vreugde en fijne compromissen smeden een edel ambacht was. De Inflation Reduction Act bracht de Verenigde Staten groei en tewerkstelling. China en Rusland hadden respect voor Biden, want hij kende de buitenlandse politiek als zijn broekzak. China kreeg geen vrij spel, Rusland kreeg tegenwerking en Europa kreeg zijn plaats.

Biden was helaas niet meer opgewassen tegen een nieuwe termijn. Maar wat een rust bracht hij in de keet – zoals Adenauer in Duitsland, die is tot zijn 87 gebleven. En de cijfers en de rapporten zullen Biden uiteindelijk de bovenhand doen halen op de huidige President. Of het ertoe doet? Absoluut, factual truth matters. Eén ding is zeker: politiek is een moeilijke stiel, geen platte show. Geef mij dus maar Biden, Merkel, Kok of Delors. Van hen kon je wat opsteken, zij kenden hun vak en beoefenden het met groot plezier. Wat saai soms, maar erg fijn meestal, toch als je ‘substance over form’ verkoos. En ook, een woord was een woord. En een daad een daad. Basta.