#DeWeekvanGeens: 26 - 31 oktober

op 31 oktober 2020 17:53 Week van Geens

Enkele weken geleden bezochten we in Deurle de woning die schilder-expressionist Gustaaf Van de Woestijne er in zijn laatste levensjaren betrok. Hij stierf daar in 1943, ontmoedigd door twee opeenvolgende wereldoorlogen die hij als volwassene had meegemaakt. Hij had zich bij de vlucht in 1940 vastgereden midden een colonne Duitse voertuigen in het noorden van Frankrijk, en was in paniek naar huis teruggegaan. Hij leed onder die onbegrijpelijke stottering van door de mens zelf afgeroepen wereldmiserie, hij leed in stilte. Ik moest terugdenken aan dat bezoek in Deurle toen ik, op wandel onder mijn natte paraplu, stilletjes het gedicht opzegde van zijn broer Karel: "'t Is triestig dat het regent in den herfst, dat het moe regent in den herfst, daar buiten."

Al is het geen oorlog op dit moment, en blijft het totaal aantal coronadoden in de wereld beneden het aantal slachtoffers van één maand wereldoorlog. Dit virus doet ons pijn op een wijze die ons niet vertrouwd is. Het virus haalt onze gezondheidszorg in, het is een aanslag op ons sociaal-economisch leven, het haalt ons mentaal welzijn onderuit, en bovenal bedreigt het ieder van ons in wat ons meest dierbaar is, ons leven en onze gezondheid. Samen zoeken we, in alle landen van de wereld, naar het passende antwoord in de moeilijke periode die nog voor ons ligt tot aan het vaccin. Daartoe zijn veel geduld en verdraagzaamheid nodig: ‘rustigheid’, geen berusting; vastheid, geen starheid; volharding, geen hardheid.

Het is in dat moeilijke, wat donkere uur dat wij de volgende dagen onze overledenen herdenken. Zij komen niet terug om te klagen over hun begrafenis, zegt men wel eens. Zij zijn vast en zeker ook niet bezig met wraak of rancune. We weten wel dat ze − indien ze zouden kunnen − diep zouden betreuren dat wij uit hun dikwijls rijke levenservaring niet de juiste les zouden trekken. Zij zouden het over veel meer eens zijn dan wij. Hun wijsheid zou wellicht in dezelfde richting gaan: dat jammeren of klagen niet helpt, ruziën nog minder, dat vergeven de zaken doet vooruitgaan, terwijl goed onthouden wat men zelf heeft fout gedaan meestal meer loont dan alleen onthouden waar een ander zich heeft vergist.

Dat dacht ik dus allemaal onder mijn paraplu, terwijl mijn broek stremde van de nattigheid, en het gedicht in mijn hoofd eindigde: "‘t Is triestig dat mijn droefheid tháns moet komen, en lomen in 't atone van de bomen; - 't Is triestig dat het regent in den herfst."

Ik wens u Zalige Hoogdagen. Naast verdriet over wat voorbij is, mag vreugde zijn over wat is, en naast weemoed over wat nooit meer zal zijn, is plaats voor hoop over wat komen zal.

Lees de Week van Geens »