Misschien is het wel zo dat men om houvast te vinden, bereid moet zijn om alles los te laten. De Chinese keizers en de Egyptische farao’s waren nog niet tot dat inzicht gekomen, als men naar hun graven kijkt. Ze wilden alles meenemen, volgens hen wist je maar nooit waarvoor je het nodig hebt in het hiernamaals.

Onlangs vernam ik van Mark Eyskens dat een planetoïde op aarde zou kunnen vallen, laat ons hopen een kleine, maar toch één die ons leven bijna helemaal verwoest, en de ark van Noah nabijbrengt. De tijd die Noah van God kreeg leek me niet realistisch. Het moest snel gaan. Met een bankkaart en cash zou ik alleen maar miserie hebben. Maar een noodrugzak met naast een zwembroek, ook een tandenborstel en mijn bloeddrukpilletjes zou ik alvast klaar zetten, met daarnaast een bordje ‘bananen niet vergeten!’. De kinderen wonen op een zekere afstand. Auto’s zouden onbruikbaar nat zijn, en telefoons zouden niet meer werken. We zouden ze dus moeten loslaten, onze kinderen, in de hoop ze stroomafwaarts terug te vinden. Mijn echtgenote zwemt goed, maar ze kan niet beter tegen de kou dan Kate Winslet in de film Titanic. We pakken dus een opblaasbaar bootje in, ook een ‘wet suit’ leek geen overbodige luxe. En wat zonnecrème voor mij, voor het geval we in de woestijn zouden terecht komen, en een zakdoek om op mijn kaal hoofd te binden.

Nu de situatie mij verplichtte zocht ik naar houvast. Op menselijk vlak, mijn lieve echtgenote, alleen zijn is mijn ding niet, en met haar is veel meer dan samen alleen. Maar ook geestelijk zou ik zonder sociaal contact reddeloos verloren zijn. Wat mij sterk bekommerde was waaraan ik allemaal zou beginnen denken als ik helemaal alleen aan mijn lot zou zijn overgelaten, en niemand meer had om mee te praten. Hoe ik mijn identiteit zou bewaren of hervinden, of wedersamenstellen. Ik had geen rimpelloos leven, en ben een arme zondaar. Zou ik de zelfverwijten aankunnen? Mezelf kunnen vergeven? Zou ik het zonder sociaal contact en zonder boeken volhouden? Ik besloot één boek van buiten te leren: het evangelie. Als ik de wijsheid die daarin vervat lag kon vast houden, zo dacht ik, kon ik wellicht overleven, en wie weet, zelfs een beetje leven. Maar ook sterven. Want dat leert Jezus ons in de Goede Week.

U ziet, het is niet moeilijk om de essentie uit het oog te verliezen in deze drukke wereld, maar een beetje dagdromen volstaat om ze terug te vinden, toch als men in de Druivenstreek mee een vastenmoment mag invullen. Lees hier hoe mijn Paasverhaal verder gaat.

Zalig Pasen!