Tussen Pasen en Pinksteren mogen we nadenken. In contemplatie of in het volle leven. Maar in elk geval bewust van de verantwoordelijkheid die op ons weegt door de Boodschap van Pasen. Dan volgen 1 mei en OH Hemelvaart, de dagen waarop het socialistische en het christelijke middenveld herinneren aan de emancipatie van de arbeidende ‘persoon’ in de 19^e eeuw. De politieke atmosfeer rond die dagen bracht ons dit jaar minder dan ooit de harmonie die men zou verwachten. Er was wat onderlinge rivaliteit tussen rood en groen, en de partij van de premier lokt dat graag uit want spint er garen van. De honden die vechten om het been, weet u wel. Het is opmerkelijk dat precies de nationalististen – of is het de etatisten – de luchthaven en de kernenergie (wellicht) nationaliseren, na 40 jaar neo-liberalisme en privatisering, en dat gaat niet zonder begrotingsrisico’s. Qui vivra verra.

Hoe ‘saai’ de Vlaamse Regering ook lijkt, en hoe ‘interessant’ het gekissebis in de Federale Regering ook moge zijn, we gaan met een duurzaam tekort van meer dan 5% stilletjes verder achteruit. Indien di Rupo, Michel of De Croo bij zo’n overheidstekort twee maanden hadden gewacht met hun State of the Union, drie maanden hadden getalmd met hun begroting en vijf maanden hadden gesukkeld met hun programmawet, ze waren niet lang eerste minister gebleven. Het zegt nog meer over onze belabberde toestand dan over het charisma of het geduld van de eerste minister. We moeten meer echte inhoudelijke en fiscale verantwoordelijkheid bij de deelstaten leggen. Het feit dat Vlaanderen bij zijn besparingen nog altijd een redelijk zachte kaasschaaf hanteert die vooral de inspanningen gelijk verdeelt tussen partijen en niet volgens prioriteiten, is een beetje veelzeggend. Terwijl Vlaanderen en Wallonië zoveel mogelijk belastingen waarvoor ze zelf bevoegd zijn, afschaffen of verminderen. Denk maar aan de successierechten die in Wallonië helemaal van de kaart werden geveegd, en ook bij ons niet in de gunst staan. Terwijl het nochtans goed staat om van een miljonairstaks te spreken.

Met Pinksteren komen we vol goede bedoelingen uit de loopgraven van het groot gelijk, en spreken we in vele talen dezelfde waarheid. De armsten en de zwaksten komen eerst. En als de anderen dan echt volgens draagkracht hun solidair deel doen, zullen weinigen kunnen vinden dat ze zelf te veel moeten betalen voor wat ze in ruil van de overheid krijgen.